Kapper.


 

Op een reis van drie maanden, of meer, moest van tijd tot tijd het haar wat  worden gekort.

In de regel was één van de matrozen of een stoker die dat karwei klaarde.

Maar in sommige havens kwam een kapper aan boord met een koffertje met de meest noodzakelijke gereedschappen

en een grote koffer met reukwater, shampoo, doucheschuim en andere aanverwanten artikelen.

De prijzen waren een veelvoud van wat men aan de wal betaalde, maar voor het gemak moest je wat over hebben.

Als de kapper goedgekeurd was en geaccepteerd werd als redelijk vakman, werd een volgorde van behandeling afgesproken

en kon de man zijn gang gaan. De berg haren die verrees  getuigde van de noodzaak van de behandeling.

Op één van de reizen ergens op de kust van Zuid Amerika kwam een kapper aan boord met een indrukwekkend

instrumentarium in zijn koffertje, het kon niet anders of dit moest een uitgelezen vakbroeder zijn.

Volgens zijn zeggen was hij de beste kapper van heel Zuid Amerika, daar kwam nog bij dat hij een getuigschrift kon overleggen.

Hiertoe had de man zich een flink dik schrift aangeschaft en iedere klant kon daar zijn bevindingen in opschrijven.

Het proza in dit boek heeft nergens zijn gelijke, er stond bijvoorbeeld. Deze man knipt niet hij plukt,

is vroeger hoogstwaarschijnlijk kippenplukker geweest. Tel je oren waarschijnlijk mis je er één.

Laat je niet scheren je adamsappel word verwijderd. Als ik zo thuis kom herkent niemand me,

de koeien geven geen melk meer en de kippen raken van de leg.

De man is goed in coupe totaal kaal, water dicht sluiten, het bloed loopt over dek.

Of de kapper wist dat dit proza een bron van vermaak was weet ik niet, het was in ieder geval beter dan de

oude tijdschriften die bij de regulaire kapper liggen. In elke gangbare taal die je maar bedenken kan stond wat geschreven,

het korte de wachttijd aanzienlijk. Achteraf geloof ik niet eens dat het zo’n slechte kapper was, mijn oren heb ik in ieder geval nog.

 

Ook de tandarts was een verhaal apart. Als een lijder aan tand-of kiespijn voor behandeling de wal op moest,

na het toedienen van de nodige kruidnagel- en wonderolieolie door de eerste stuurman,

die gedurende de reis de taak van dokter vervulde. Er werd door de maatschappij in overleg met de plaatselijke agent een goed

bevonden tandarts aangewezen Dat was niet persé de beste, één ding is wel zeker, het was de goedkoopste.

In vele landen was het een relatie van de agent. De behandeling was in alle gevallen pijnlijk en in overeenstemming met de prijs die bedongen was.

Alleen verwijderen van het kwaad kwam in aanmerking, alle andere behandelingen waren voor zeelui in het buitenland taboe,

te duur of er was geen tijd om een meer daagse behandeling te geven. Er werd dus zonder onderscheid en zonder discussie getrokken,

elke andere optie bleef een onbesproken droom. Door de angst voor de ruwe behandeling bij de buitenlandse tandartsen,

die waarschijnlijk de mening waren toegedaan, dat zeelui wel tegen een stootje konden, liepen veel zeelui liever maanden lang met kiespijn rond.

Zij konden thuis, als het niet te laat was, een meer normale en niet zo’n smartelijke behandeling ondergaan. Gelukkig is er nu veel veranderd,

door belangen in vliegtuig maatschappijen is het mogelijk om relatief goedkoop, overal op de Wereld scheepsbemanningen

af te lossen of patiënten, naar huis te vliegen. Helaas is een tandheelkundige behandeling daarvan uitgesloten,

die word nog steeds ter plaatse uitgevoerd snel, krachtdadig en pijnlijk uitgevoerd.                                                    

 

Dick