Controlle Een verhaal van Dirk Rietel

Iedereen die wel eens in het buitenland is geweest weet dat daar soms leuke,

of bijzondere dingen te koop zijn die de moeite van het meenemen naar huis waard zijn.

Wij hadden achter een koraal eiland voor anker gelegen en stukken koraal en grote schelpen

van het eiland meegenomen. Nu wordt het spul in beslag genomen word je daarvoor opgesloten,

op zijn gunstigs krijg je een dikke boete. Destijds was het belang om de natuur te beschermen

nog niet doorgedrongen tot de autoriteiten en zeker bij de meerderheid van de bevolking niet.

De thuis reis was via Lissabon gegaan, daar hadden we het geijkte Portugese smokkelgoed gekocht,

namelijk flesjes Pompey, een kruising tussen parfum en eau de Cologne. Het spul was destijds zeer

geliefd bij de dames en het was een vast smokkel product.

Op dit soort producten moesten bij aankomst in Nederland invoerrechten worden betaald.

Onze bedoeling was om de producten zo goedkoop mogelijk thuis te krijgen.

Als er invoerrechten werden betaald was het spul een stuk duurder geworden en de moeite van het

meenemen niet meer waard. Het was dan goedkoper het in een Nederlandse winkel te kopen.

Toen we in Amsterdam afgemeerd waren en gewassen en omgekleed klaar stonden om naar huis te gaan,

werden we gewaarschuwd dat er douane controle was. We konden in zon geval twee dingen doen,

aan boord wachten met het risico dat de douanebeambten, (de zwarte bende) aan boord zouden komen om

de hele boel overhoop te halen. We konden ook het risico nemen van gesnapt te worden, als de tussen de

kleding verstopte smokkelwaar werd gevonden. In beide gevallen zou de smokkelwaar in beslag worden

genomen en moest er een boete worden betaald. Na een lange reis wilde iedereen zo snel mogelijk naar huis,

vele verstopte het spul en namen het risico. De bootsman ook, hij had de Pompey in zijn sokken verstopt en

er een touwtje omgewonden zodat de flesjes op hun plaats bleven zitten.

Bij de douanen gekomen moest hij zijn koffer open maken.

Omdat de koffer nog al zwaar was plaatste hij de koffer plat op de grond en opende de deksel.

Hierbij lag hij op n knie waardoor zijn broekspijp omhoog kroop. De douane-ambtenaar keek in de koffer en

vond dat de bootsman hele mooie schelpen en koraal bij zich had, hij vertelde dat hij een aquarium had.

Hij was van mening, dat een paar van deze schelpen en wat stukken koraal daar wel mooi in zouden staan.

De bootsman vond dat hij wel eens gelijk kon hebben en zei, zoek maar wat uit.

Uiteindelijk had hij de rommel wel meegenomen, maar wat hij er mee moest doen wist hij zelf niet.

Gewoonlijk verdwenen thuis, meegebrachte planten en andere in het buitenland gevonden hebbedingetjes, in de vuilnisbak.

De douane zocht wat mooie stukken uit en bedankte de bootsman.

De bootsman sloot de koffer en stond op, waarna de douaneambtenaar met krijt zijn signatuur op de koffer zette,

een teken voor andere douane beambten dat deze koffer gecontroleerd was. Langs zijn neus weg merkte hij op,

bootsman als je weer Pompey smokkelt in je sokken, ga dan niet op je knien liggen.

Waarop hij hem nogmaals bedankte voor de geschenken en hem wel thuis wenste.

Dick.