Een verhaaltje van Gerrit Hofmeijer

Een avontuur in Honduras

“Gerrit ga jij nog de wal op? bulderde Auke de baas timmerman boven in de top van de machinekamer
van het MS Helicon van de Kanker Niet Stokers en Matrozen maatschappij
Het antwoord liet even op zich wachten want Gerrit de olieman die op het moment van het gebulder
net met een fakkel in zijn hand stond om de ketel te ontsteken moest eerst achter een luchtcompressor
vandaan klauteren waar hij van schrik overheen was gekukeld, en omdat Gerrits stem onmogelijk het
aantal decibellen kon produceren als dat van de baas timmerman, klom hij maar naar boven en beet zijn gabber
een beetje onvriendelijk toe,” idioot ik dacht dat die ketel boven op me sprong Jezus wat een stem heb jij”.
Ach ben je zo geschrokken jochie, nou dan mag je met mij vanavond de wal op grijnsde Auke
Er zijn hier heel wat mooie barretjes en mooie dametjes, kan je mooi effe relaxen en bijkomen.
O is dat zo? ben je hier al vaker geweest, ik heb nog nooit van dit gat gehoord bromde Gerrit.
Jazeker, het is wel een paar jaar geleden, maar ik weet het nog precies glunderde Auke.
Nou dan ben jij vanavond de baas, baas grijnsde Gerrit, want het vooruitzicht op een avondje stappen
met zijn gabber en de koele cervezas en de heerlijke senoritas deed wonderen met Gerrit zijn humeur.
S, avonds na de herenwacht en het mandiën waren Gerrit en Auke opgepoetst en klaar voor de wal
, Cerveza en Señorita’s here we come, sprak Auke plechtig, en wel op zo, n manier dat de ouwe van schrik
zijn borrelglas omgooide, de eerste stuurman kreunde en dacht, OGod de baas gaat de wal op, en de olieman
in de machinekamer die om zijn ketel heen liep en verwonderd dacht, je zou zweren dat die ketel wat zei.
Nou baas zeg het maar, waar gaan we naar toe?   effe denken Gerrit , vorige keer gingen we links af en toen
kwamen we in een kazerne van het leger terecht, dat ging niet helemaal zoals gepland, dus daar moeten
we niet zijn, we gaan gewoon rechtdoor, sprak Auke en baande zich een weg rechtdoor door de duisternis.
En inderdaad na ongeveer 10 minuten lopen doemde een heel aardige cantina op vol met prachtige
señorita’s en koele cervezas, nou wat heb ik je gezegd Gerrit? luister maar naar de baas,
zit je altijd goed sprak Auke op een manier of hij ter plekke de kroeg uit de grond had getoverd.
Na zo, n anderhalf uur en diverse cervezas zei Auke, Gerrit ik kan me nog herinneren  dat hier
verderop in de straat nog een bar is met vrouwen die twee keer zo mooi zijn als deze, oja hikte Gerrit
die feitelijk helemaal niet zo, n zin had om te verkassen.
Laten we effe kijken, kunnen we altijd weer terug komen als het daar niet bevalt.
Nou vooruit dan maar dacht Gerrit dronk zijn glas cerveza leeg, kuste Miriam Gonzales en beloofde haar
plechtig over een ½ uur weer terug te zijn.
En inderdaad ook deze bar voldeed wel aan de eisen van de gemiddelde zeeman, koud bier en aardig wat
aardige vrouwen. Het zal zo, n 1 ½  uur later zijn geweest toen de deur openging en er nog een ploegje
van de Helicon binnen kwam.
Daar was Gerrit niet zo blij mee, Auke zullen we naar die vorige kroeg terug gaan? fluisterde hij zijn maat toe
Ik heb geen zin om naar het gebral van die irritante o/g te zitten luisteren.
Oké doen we Gerrit, terug naar Miriam Gonzales fluisterde Auke op een dusdanige manier dat de hele
 kroeg het wist.
Edoch bij de vorige kroeg aangekomen was er een klein problema, de kroeg was dicht DICHT.
Verrek Auke die kroeg is dicht zei Gerrit, Shit Gerrit die kroeg is dicht zei Auke,
Nou dat is lekker, ik wou nog even met Miriam Gonzales de kama soetra nadoen kreunde Gerrit.
Verdomme ik ben hier helemaal niet blij mee brieste Auke, die zijn seksuele krachtpatserij ook in mist
zag verdwijnen, is die deur wel dicht ?. Tot overmaat van ramp stond achter hen het ploegje uit de vorige bar
dat hun was gevolgd.
En opeens was de deur open, en een breed grijnzende baas zei, hij ging zomaar open echt waar, waarna hij de
deurknop weggooide.
Zullen we maar naar binnen gaan heren, we zijn hier nou toch? zo gezegd zo gedaan ook Gerrit lichtelijk
overmoedig door de cerveza stapte naar binnen en liep meteen de trap op naar boven waar hij het werk/slaapkamers
van het personeel vermoede en wonder boven wonder al bij de eerste deur was het raak, daar was zijn Miriam Gonzales
praktisch bloot en alleen in een groot bed.
My corazon piepte Gerrit I love you domir todos nochtjes (hartje ik hou van je de hele nacht) vrij vertaald.
O het leven is mooi zuchtte Gerrit en begon zijn hemd los te knopen. Wat was dat nou voor herrie daar beneden?
Gerrit keek uit het raam en verstarde, voor de deur stond een grote truck met daarop de letters PM (policia militair)
Verdomme iemand heeft de politie geroepen, dat is lekker dacht Gerrit, en zag op dat moment de irritante o/g door de
 lucht vliegen en met een klap in de laadruimte van de truck belanden daarna volgde nog een matroos, de koksmaat,
en ook Auke met 5 PM, ers aan zijn armen en benen moest er aan geloven.
Wat een ellende, wat nu? dacht Gerrit,  Miriam ik sta achter de deur, policia komt binnen en vraagt, is hier ollander?
jij zegt nee, policia weg, wij veel kama soetra, ik maak je kapitalist  ok?? ok, ze zegt ok, dat gaat lukken.
Gerrit achter de deur en de policia komt naar boven gelopen, tot zover gaat alles volgens planning, enkel de deur
openen gaat niet helemaal volgens het draaiboek.
In Zuid-Amerika doet de politie de deur niet open met de hand maar met de voet en wel heel snel en heel hard.
10 seconden later ligt Gerrit naast Auke in de truck met een buil op zijn voorhoofd en een neus die aanvoelt
als een overrijpe meloen.
He gabber, waar was je nou? ik mistte je kreunde Auke met een ietsje minder luide stem dan gewoonlijk.
Baas ik praat niet meer met jou, jij met je stomme ideeën, trouwens zit me neus er nog aan, ik voel daar niks meer.
Nou de neus van Gerrit zat er nog aan, Auke Gerrit en de rest (ook de irritante o/g) moesten tot 4 uur s, morgens
rondjes lopen op het kazerneplein en af en toe roepen viva la Honduras, de ouwe moest lullen als brugman
en een paar sloffen sigaretten en enkele flessen whisky afstaan, maar hij kreeg zijn bemanningsleden weer
aan boord.
Voor de rest gebeurde er weinig aan boord van de Helicon tot ze in Philadelphia aankwamen, maar
daarover de volgende keer